Cover story

Bond girl Ana de Armas verrast en verovert

Ana de Armas, liefje van acteur Ben Affleck, is de gloednieuwe ‘Bond girl’. De Cubaans-Spaanse actrice speelt samen met Daniel Craig, Lea Seydoux en Naomie Harris in het 25e uitje voor 007, dat zeer binnenkort uitgebracht wordt. Oscarwinnaar Rami Malek is ook bevestigd in de nieuwe Bond-film ‘No Time to Die’, samen met Dali Benssalah en Lashana Lynch. Ana, geboren in Cuba, vergaarde bekendheid in Spanje na haar acteerdebuut in de Spaanse film, ‘Una rosa de Francia’ uit 2006. Samen met Keanu Reeves maakte ze in 2015 de succesvolle cross-over naar Hollywood in ‘Knock Knock’ en ging vervolgens in 2017 aan de slag met Ryan Gosling en Harrison Ford in ‘Blade Runner 2049’. Ana de Armas vertelt over haar bescheiden begin in Cuba, haar reis naar Hollywood, haar leven in LA en meer…

Ana, waar komt het verlangen om actrice te worden vandaan?

‘Ik was heel jong toen ik op een dag zei; “Ik wil actrice worden”. Ik herinner me dat ik thuis veel films keek en scènes voor de spiegel naspeelde. We hadden thuis zelf geen videorecorder of dvd-speler, maar onze buurman – en vriend – wel. We keken veel films samen. Als ik daarna thuiskwam, speelde ik de film kort na voor mijn broer als hij ‘m niet gezien had. We woonden in een klein stadje buiten Havana en verhuisden naar Havana toen ik negen was. We hadden in de grote stad nog steeds een dorpsmentaliteit. We kwamen onze buurt nooit uit. Mijn school was niet ver, dus ik ging naar school, terug naar huis en dat was het. De stad was zo groot, maar wij wisten niet beter. Op een dag kwam ik erachter dat er een theaterschool zat. Diezelfde dag besloot ik daar naar school te gaan, te doen wat ik écht wilde doen en te leren. Ik liet mijn ouders me meenemen naar de audities. Zo is het begonnen.’

Dacht je toen dat het je zou lukken succesvol actrice te zijn?

’Ja! Dat voelde ik aan alles. Ik wist gewoon dat ik actrice ging worden. Ik kon van niets anders dromen. En die overtuiging is alles wat je nodig hebt. Maar ik had nooit durven dromen dat ik zo ver zou komen. Ik was achttien toen ik uit Cuba vertrok. Ik had lef en een Spaans paspoort. That’s it. Ik heb mijn eerste drie films gemaakt toen ik vier jaar op de toneelschool zat, mijn eerste film in het tweede jaar. Ik had wat geld verdiend met die drie films en ik had tweehonderd euro gespaard. Het waren coproducties met Spanje. Spaanse films kwamen veel voor in Cuba. Dat is waar het geld vandaan komt. Mijn grootouders komen uit Spanje, dus we hadden het er vaak over, en ik zag altijd mijn kleine rode paspoort in de la liggen, maar had ‘m nog nooit gebruikt. Dus toen ik achttien was en ik afstudeerde, spookte het door mijn hoofd; ik wilde naar Spanje en het gewoon gaan proberen. Auditie voor iets doen en kijken wat er gebeurt. Dus kocht ik een vliegticket en zei ik tegen mijn moeder: “Als ik geen geld meer heb, kom ik terug.” Een week nadat ik in Spanje aankwam, ontmoette ik een grote casting director. Hij castte mij voor een van de grootste tv-series ooit gemaakt in Spanje. Dit was het begin van het echte werk zogezegd.’

Wat vond je leuk aan het leven in Spanje?

‘In Cuba groei je heel snel op emotioneel, mentaal en fysiek gebied. Je wordt er snel volwassen. Ik was al jong een volwassen vrouw in Cuba, maar nog steeds wonende in het huis van mijn ouders. Ik miste onafhankelijkheid. Ik hield ervan eindelijk écht onafhankelijk te zijn. Mijn familie betekent alles voor mij. Ik kom uit een kleine familie en we zijn heel close met elkaar. Tegelijkertijd doe ik ook graag mijn eigen ding alleen. En in Spanje was ik alleen en moest ik op eigen benen staan. Dat was een geweldig gevoel. Ik ben een volwassen vrouw die altijd voor haar familie wil zorgen, en de stap naar Spanje en mijn carrière nu maakt dat mogelijk.’

Lees het volledige interview met covermodel Ana in de nieuwe editie van Talkies Magazine!

Tekst Jenny Davis / The Interview People
Fotografie Gavin Bond / AUGUST