Aan een gouden ketting hangt een 18-karaats geelgouden vogeltje met een lijfje van gele saffieren en bruine diamanten. Het is Roberto de Pelikaan, ontworpen door sieradenmaker Bibi van der Velden. Hij houdt een kleine zonneba­der in zijn snaveltje. Het is een eerbetoon aan de gouden zomers aan de Toscaanse kust, bij Monte Argentario, waar hotel Il Pellicano ligt en waar het sieraad afgelopen zomer exclusief te koop was. ‘Daar namen we de boutique van het hotel tijdelijk over om onze collectie te presenteren,’ zegt Van der Velden eind juli vanuit de auto, onderweg naar het vliegveld in Florence. ‘Het was het eerste moment waarop we het twintigjarig bestaan van ons label vierden.’

Al zes jaar woont Van der Velden in Portugal, maar vandaag reist ze naar Nederland om toe te zien op de verbouwing van haar eerste eigen winkel, die in september de deuren opent. Een belangrijk moment om het jubileum van haar label te markeren: de opening staat gepland tijdens Amsterdam Fashion Week (en is al groots gevierd tegen de tijd dat dit magazine naar de drukker gaat). Van der Velden verkoopt internationaal bij onder meer Dover Street Market in Londen en Bergdorf Goodman in New York, maar de boutique aan de Van Baerlestraat wordt haar eerste in Nederland, op een steenworp afstand van het Rijksmuseum en het Concertgebouw.

De winkel belooft een beleving op zich te worden. Het interieur krijgt een vloer van Romeins mozaïek met een krokodillenpatroon, donkere notenhouten panelen uit de jaren zeventig en muren in malachite-groen. Achterin bevindt zich een intieme ‘cave’: een kabinet vol curiosa waarin niet alleen haar sieraden, maar ook objecten en sculpturen die Van der Velden zelf heeft gemaakt te zien zijn. ‘Achter de kasten zitten twee ruimtes verborgen, daarin vind je onze speciale stukken, die we alleen aan een select groepje willen laten zien.’

Als dochter van een beeldhouwer was Van der Velden nooit het standaard ‘juwelenmeisje’ dat de hele dag met edelstenen bezig was. Wel bracht ze elke middag na schooluren door in de studio van haar moeder. ‘Ik was een tomboy,’ zegt Van der Velden. ‘Met mijn broertje – die precies op mijn eerste verjaardag geboren is – bouwde ik de hele dag hutten.’ Haar moeder droeg intussen wél sieraden, vooral om haar polsen: een Trinity-armband van Cartier, drie in elkaar verstrengelde ringen van geel-, wit- en roségoud. ‘Daardoor hoorde je haar altijd aankomen. Nu draag ik die armband zelf, en hoor ik mijn kinderen soms hetzelfde zeggen over mij.’ Haar moeder ontwierp ook sieraden, maar niet om te verkopen. ‘Ze tekende haar designs uit en liet ze vervolgens maken door een goudsmid. Ik heb nog een paar van die stukken, zoals een klassieke ring met smaragd of gouden dog tags waarin de koosnaampjes van mijn ouders zijn gegraveerd.’

Als kind verzamelde Van der Velden al kettingen en armbanden in een grote doos. Op vakanties nam ze Afrikaanse kralenkettingen mee of parels van verre markten. ‘Misschien is daar wel de spark ontstaan voor mijn liefde voor sieraden,’ zegt ze. ‘Maar eigenlijk denk ik dat het vooral uit het verzamelen zelf is voortgekomen.’