Sterker dan ooit

Monique Westenberg

In een wereld waarin emoties vaak worden (weg)gefilterd en kwetsbaarheid zelden wordt gevierd, spreekt Monique Westenberg met ontwapenende eerlijkheid. Als ‘vrouw van’ en moeder die haar leven publiekelijk moet hervinden na de zoveelste en abrupte relatiebreuk met André Hazes staat ze haar mannetje. Krachtiger, helderder, en dieper verbonden met zichzelf dan ooit tevoren. In dit openhartige gesprek vertelt Monique over de rauwe realiteit van loslaten, de reis die ze doormaakte via regressietherapie – terug naar oude wonden om heling te vinden – en over haar verlangen naar een leven dat rustiger, oprechter en meer in lijn is met wie zij écht is. Geen drama, geen façade. Dit is het verhaal van een vrouw die zichzelf opnieuw probeert uit te vinden en juist daarom inspireert.

Kun je na de breuk onlangs tussen André en jou zeggen wat het moment is geweest waarop je jezelf opnieuw moest uitvinden? En wat je over jezelf hebt geleerd?
‘Ik weet niet of ik daar al ben. Het is nog vers. En ik weet niet of ik al kan zeggen wat ik over mezelf geleerd heb. Viereneenhalf jaar geleden zijn we ook uit elkaar gegaan. Dat was het moment dat ik intensiever aan mezelf ben gaan werken en op zoek ben gegaan naar wie ík ben. Zónder hem. Daar ben ik voor in therapie gegaan. Ook ben ik nu in regressietherapie om te herleiden waar bepaalde patronen vandaan komen. Dat werkt helend en geeft veel rust. Toen we weer samen kwamen hebben we een heel fijne tweeënhalf jaar gehad. Het was gezellig, liefdevol en mooi. Toen ik vlak na de breuk op wintersport ging met mijn zoon en vriendinnen, viel alles van me af. Ik was in de bergen en voor het eerst met mijn kind op wintersport – een langgekoesterde wens. Ik was aan het skiën en voelde als het ware alles van me afglijden. Die tweeënhalf jaar dat we weer samen waren, waren nodig om ons hoofdstuk in dit leven goed af te sluiten. De vorige keer toen we uit elkaar gingen was er onrust en worstelde hij nog met verslaving. Ergens kon ik er zelfs begrip voor opbrengen en dacht ik; het komt vanuit zijn verslaving, vanuit zijn oude pijn en onrust. Hij kreeg hulp en toen hij uit de kliniek kwam was hij enorm gegroeid en zat hij goed in zijn vel qua energie. Hij zat weer op mijn frequentie en zo vonden wij elkaar terug. De laatste tweeënhalf jaar was liefdevol en er was rust. Mijn zoon kan zich de periode daarvoor niet herinneren. Hij heeft nu in elk geval tweeënhalf jaar papa en mama samen op een liefdevolle manier meegemaakt. We hebben heel veel herinneringen gemaakt met z’n drietjes en dat doet me goed. Uiteindelijk zijn we samen tevreden met hoe het nu is. Ik heb zin in de toekomst en om een nieuwe partner te ontmoeten op termijn! Dan moet-ie wel aan een hele wensenlijst voldoen, haha.’